[Fic]AEGYO :: Chp.9

posted on 04 Oct 2012 21:05 by thejingz in AboutFiction directory Fiction
 
 
Title ::    AEGYO :) พี่ครับผมรักพี่
 
Pairing :: Doojun x Yoseob
 
Type :: Fiction
 
Author :: thejingz
 
NOTE :: This is the Second Series in "MASTERMIND THE SERIES"
 
-----------------------------------------------------
เพลงประกอบฟิค }} จิ้มฟัง
Ost. ใกล้ไป - Friday
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
MASTERMIND THE SERIES
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
:: CHAPTER 9 ::
"...Unexplainable..."
 
 
 
 
 
 
 
 
  
  
   
   
    สวนเขียวขจีกับผีเสื้อเล็กๆสองสามตัวที่บินว่อนไปทั่ว ในบรรยากาศยามเย็นที่เงียบสงบ เพราะใกล้จะค่ำเต็มที จึงไม่ค่อยมีคนมาเดินให้เห็นมากนัก บวกกับสวนแห่งนี้ไม่ใช่สวนใหญ่โต และค่อนข้างจะไกลจากแหล่งชุมชนจึงไม่ค่อยจะเป็นที่นิยมนัก แม้จะเป็นเวลาที่คนมาเดินเล่นเยอะที่สุด ก็ยังมีคนให้เห็นเพียงสิบต้นๆเท่านั้นเอง


    นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ดูจุนเลือกมาถ่ายรูปที่นี่ในเวลาที่รู้สึกหงุดหงิดใจ.....ที่จริงแล้วเขาก็ถ่ายรูปเป็นงานอดิเรกและแก้หงุดหงิดเป็นประจำอยู่แล้ว เพียงแต่วันนี้เลือกที่นี่เพราะต้องการความเงียบสงบจริงๆนั่นเอง


    เสียงชัตเตอร์ไม่ได้ระรัวนัก หากแต่เป็นจังหวะให้ได้ยินเรื่อยๆ ....


    ดูจุนลดกล้องลงหลังจากแสงของภาพที่ต้องการนั้นเปลี่ยนไป เขาทิ้งตัวลงนั่งบนผืนหญ้าที่เริ่มจะแห้งเพราะฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง รอเวลาให้ได้แสงที่ต้องการอีกครั้ง.... ระหว่างนั้นก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย


    ไม่รู้หมู่นี้โยซอบเป็นอะไร ดูไม่ค่อยร่าเริงสดใสเหมือนเคย แม้ว่าใบหน้าจะยังยิ้มแย้มอย่างใจดี แต่ดูจุนก็รู้สึกว่าแววตานั้นเศร้าเหลือเกิน ระหว่างพวกเขาก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ยังคงสถานะไว้เพียงพี่และน้องเช่นเคย ติดที่ว่าโยซอบดูจะยุ่งเหลือเกิน คนตัวเล็กกว่าอ้างว่างานเยอะบ้าง หรือต้องไปแก้ปัญหาหัวใจให้เพื่อนบ้าง เลยทำให้ไม่ค่อยจะมีเวลามาหาดูจุนนัก จะมาก็เพียงแค่เอาอาหารมาให้เจ้าแมวน้อยทั้งสามและเจ้ากงจู หรือแวะมาเล่นกับมันบ้างเท่านั้น เพียงแค่สี่ห้านาทีก็กลับ ทำเอาดูจุนรู้สึกหงุดหงิดและอึดอัด เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าโยซอบกำลังพยายามตีตัวออกห่าง ซึ่งดูจุนไม่เข้าใจว่าเป็นเพราะอะไร ทั้งที่ที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ราบรื่นดีแท้ๆ


    นั่นแหละ....ต้นเหตุของความหงุดหงิดของดูจุน


    แม้เขาจะไม่ใช่คนอารมณ์ร้อน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่สนใจและปล่อยให้โยซอบเหินห่างไปเรื่อยๆแบบนี้หรอกนะ เพียงแต่เขากำลังรอเวลาที่โยซอบพร้อมจะอธิบายต่างหาก


    "พี่ดูจุน"


    เสียงใสร้องเรียกให้ดูจุนแปลกใจ เขาไม่คิดว่าจะมีคนรู้จักของเขาที่นี่เลย


    "โบมี?"


    "แปลกใจเหรอคะที่เจอฉัน^^"  สาวน้อยยิ้มกว้างอย่างสดใส


    "ก็นิดหน่อย ทำไม...."  ดูจุนกำลังจะเอ่ยปากถาม แต่โบมีก็รีบตอบกลับมาก่อน


    "บ้านฉันอยู่ใกล้ๆนี่เองล่ะค่ะ^^ ไม่คิดว่าพี่จะมาสวนที่นี่เหมือนกัน"   ดูจุนเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างแปลกใจ ถึงแม้เขาจะไม่ได้มาที่นี่บ่อยนัก แต่ทุกครั้งที่มาก็จะเจอแต่คนหน้าเดิมๆ แต่ไม่ยักกะเคยเจอโบมีซักครั้ง


    "กำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ?"   โบมีถือวิสาสะนั่งลงตรงข้างเขา วันนี้เธออยู่ในชุดเสื้อยืดขาวสะอาดและกางเกงขาสั้นสีชมพูอ่อนกับรองเท้าผ้าใบ ที่ดูก็รู้ว่าจะมาออกกำลังกายเบาๆที่นี่


    "ก็...ถ่ายรูปเล่นน่ะ"   ดูจุนตอบ


    "อ๋อ งานของชมรมถ่ายภาพใช่มั้ยคะ^^?"  


    "ก็ไม่เชิงหรอก"


    "ขอฉันดูบ้างได้มั้ยคะ?"


    "ได้สิ"  ดูจุนยื่นกล้องพลางเปิดรูปให้ดู เขาไม่ค่อยชอบให้ใครมาแตะกล้องสุดรักสุดหวงของเขาซักเท่าไหร่นัก จึงเพียงแค่ยื่นแล้วกดรูปให้เธอดูเท่านั้น โบมียื่นหน้ามาใกล้เพื่อดูรูปให้ชัด พลางส่งเสียงร้องเบาๆอย่างตื่นเต้น


    "โอ้โห~ พี่ดูจุนถ่ายรูปเก่งกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะคะ ฝีมือระดับเนี้ยะ ส่งประกวดได้สบายๆเลย พี่ต้องชนะแน่ๆค่ะ"  โบมีเอ่ยบอกอย่างมาดมั่น ดูจุนยกยิ้มเล็กๆให้อย่างพึงพอใจกับคำชมนั้น


    "ยังห่างไกลน่ะ"  เอ่ยอย่างถ่อมตัวแล้วดึงกล้องกลับมา


    "ใครว่าล่ะคะ! นี่มันฝีมือระดับโปรฯเชียวนะ!"  โบมีจับแขนข้างหนึ่งของเขาแล้วตะโกนอย่างตื่นเต้น


    ดูจุนอดจะนึกขำไม่ได้กับท่าทางเอาจริงเอาจังของหญิงสาว แต่ก็นึกขอบคุณในใจที่เธอชื่นชมฝีมือการถ่ายภาพของเขาขนาดนี้


    "จริงสิ! พี่ดูจุนเคยสัญญาว่าจะถ่ายภาพให้ฉัน จำได้มั้ยคะ?"    โบมีทวงคำมั่นสัญญานั้นแล้วส่งสายตาเป็นประกายให้ ดูจุนพยักหน้ารับ


    "จำได้สิ"


    โบมียิ้มกว้าง ก่อนที่เธอจะไปยืนเป็นแบบให้ดูจุน โพสท่าหลายท่าตามอารมณ์ที่คนถ่ายต้องการ ดูจุนผู้ซึ่งสนุกกับการถ่ายภาพอยู่แล้ว เลยได้สนุกสนานกับการจัดท่าจัดทางให้กับโบมีเพื่อถ่ายภาพ เขาไม่ได้ถ่ายภาพคนมานานมากแล้ว เลยรู้สึกเหมือนได้รื้อฟื้นความรู้เก่าๆเกี่ยวกับการถ่ายภาพคนขึ้นมาใช้อีกครั้ง


    "สวยมากเลย~"   โบมีที่มาดูภาพหลังจากถ่ายไปปได้มากโข ออกอาการปลื้มใจสุดฤทธิ์ที่ได้เห็นภาพตัวเองออกมาสวยถูกใจขนาดนี้ แถมองค์ประกอบต่างๆในภาพรวมทั้งแสงก็ดูลงตัวพอดีไปหมด


    "ชอบมั้ย?"  ดูจุนถาม โบมีหันขวับมายิ้มหวานแล้วพยักหน้ารับ


    "งั้นเดี๋ยวพี่จะล้างออกมาให้นะ"   ดูจุนเอ่ยอย่างใจดี หลังจากถ่ายรูปเล่นกันอยู่นาน เขาก็เริ่มรู้สึกสนิทใจกับโบมีมากขึ้น


    "ขอบคุณมากนะคะพี่ดูจุน ฮิๆ ฉันจะเอาไปอวดเพื่อนให้ทั่วเลย"  โบมียิ้มกว้างจนตาหยี ชวนให้ดูจุนนึกถึงใครบางคนซะจริง    









    -----------------------------------------------------









    ในอีกด้านหนึ่ง......


    "แม่ครับ ผมออกไปซื้อของน้า"   โยซอบตะโกนบอกผู้เป็นแม่ ก่อนจะคว้าจักรยานคู่ใจขับออกไป


    ที่จริงก็ไม่ได้จะไปซื้อขนมตามที่บอกหรอก แค่อยากออกไปขี่จักรยานเล่นรับลมเย็นๆให้สดชื่นขึ้นก็เท่านั้นเอง


    สองสามวันหลังมานี้ โยซอบรู้สึกหดหู่ใจชอบกล แล้วก็รู้สึกไม่อยากจะเจอดูจุนเลยแม้แต่น้อย โยซอบรู้ดี.....เขาไม่ควรทำตัวเกินหน้าที่และเขารู้ดี ความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังค่อยๆเปลี่ยนไป ถ้าหากโยซอบไม่รีบถอยออกมาซะตั้งแต่ตอนนี้ นอกจากตัวเขาเองที่จะเจ็บ ดูจุนเองก็คงเหมือนกัน


    แต่ทำไมนะ.....ทุกครั้งที่คิดถึงดูจุน ก็เหมือนกับจะรู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนที่ยังติดตรึงบนริมฝีปากจนทำให้เขาต้องหน้าแดงซ่านแทบทุกครั้ง


    หัวใจไม่รักดีจริงๆ


    เอ๊ะ...นั่นมัน....


    โยซอบปั่นจักรยานผ่านร้านสะดวกซื้อร้านหนึ่ง และสายตาเจ้ากรรมก็ดันไปเห็นคนคู่หนึ่งที่ยืนกินไอศกรีมคุยกันอยู่หน้าร้าน ที่แย่ที่สุดสำหรับโยซอบ....ก็คงจะเป็นการที่คนตัวสูงบังเอิญสบตากับเขาเข้าพอดี


    "เดี๋ยว!!"  ดูจุนตะโกนเรียก พลางรีบวิ่งมาคว้าด้านหลังของจักรยานเขาเอาไว้ โยซอบช้าไปเพียงเสี้ยววินาทีที่จะเร่งปั่นจักรยานหนี


    ให้ตายเถอะ ทำไมต้องมาเจอด้วยนะ ><


    เอี๊ยดดดดดดดด


    "อ๊าๆ !~"  โยซอบร้องอย่างตกใจพร้อมๆกับที่เสียหลักจากแรงดึงของดูจุนที่ทำให้จักรยานหยุดกระทันหันเกินไป แต่คนตัวสูงก็เอื้อมมือมาคว้าเอวเขาไว้ได้ ก่อนที่จะล้มไป


    "เป็นอะไรรึเปล่า"  เสียงเข้มดังขึ้นข้างหู  เล่นเอาโยซอบหน้าแดงขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ อาจจะเพราะว่านานแล้วที่ไม่ได้อยู่ใกล้ๆกันแบบนี้ พอเจอกันอีกทีก็มีเหตุให้ดูจุนต้องเข้ามาประชิดโดยไม่ทันตั้งตัวแบบนี้


    หัวใจโยซอบทำงานไม่ทันแล้วนะ...


    "ม่ะ..ไม่...ไม่เป็นไร"  โยซอบยิ้มแหยๆ แล้วปัดมือดูจุนออกเมื่อทรงตัวได้อีกครั้ง


    "พี่โยซอบ เป็นอะไรรึเปล่าคะนั่น"   โบมีที่พึ่งเดินตามมาร้องถามอย่างตกใจเล็กน้อย


    "แฮ่~ ไม่เป็นไรจ้ะ"   โยซอบบอกแล้วยิ้มกลบเกลื่อน


    "มาทำอะไรแถวนี้"  ดูจุนถาม


    "เอ่อ..............มาขี่จักรยานเล่น"   โยซอบตอบอ้อมแอ้ม ไม่กล้าบอกว่าที่จริงแล้วเขาขี่จักรยานมาแบบไม่มีจุดหมาย แล้วอะไรกันนะที่ทำให้เขาขี่มาถึงนี่ได้ แย่ที่สุดเลย !


    "แหม...ดีจัง งั้นเราไปทานข้าวพร้อมกันเลยดีมั้ยคะ? ฉันกับพี่ดูจุนกำลังจะไปกินข้าวพอดีเลย"   โบมีเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใสเช่นเคย โยซอบนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตอบแล้วส่ายหน้า


    "ไม่ดีกว่า พี่พึ่งกินข้าวมา เอ่อ....ไปก่อนนะ ฉันต้องรีบกลับบ้านแล้ว"  โยซอบตอบแล้วหันไปพูดกับดูจุน  ร่างสูงมองโยซอบนิ่ง แต่ก็ยอมปล่อยมือจากจักรยานเขาโดยดี แล้วโยซอบก็รีบหันหลังปั่นจักรยานหนีไป


    สายตาของดูจุนไม่ละไปจากแผ่นหลังของโยซอบเลย จนกระทั่งลับสายตาไปนั่นแหละ.....


    ทำไมโยซอบจะไม่รู้.....สายตาของดูจุนที่มองมา มันคือการตัดพ้อต่อว่ากันชัดๆ แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อความสัมพันธ์ของพวกเขามันเกิดจากความใกล้ชิด โยซอบก็คิดว่ามันต้องตัดลงด้วยความห่างเหินเท่านั้นแหละ


    ทำไมถึงปวดใจจังนะ :(


    คนตัวเล็กปั่นจักรยานมาจนถึงบ้านของฮยอนซึงในที่สุด.....


    เวลาแบบนี้ อยากเจอฮยอนซึงจังเลย....


    "ไงล่ะเจ้าตัวเล็ก"  ฮยอนซึงเอ่ยถาม หลังจากที่โยซอบนั่งลงบนโซฟาของเขา


    "กอดฉันหน่อยสิฮยอนซึงง~"   ฮยอนซึงยกยิ้มเล็กๆ แล้วเดินไปกอดโยซอบตามที่เจ้าตัวต้องการ


    "ไปเจออะไรมาล่ะ"   เอ่ยถามอย่างคนรู้ทัน....โยซอบขี้อ้อน....แล้วก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว


    "ฮึก...ฮึก...."


    เสียงสะอื้นของโยซอบทำให้ฮยอนซึงได้แต่เงียบเพื่อรอให้คนตัวเล็กพร้อมที่จะเป็นฝ่ายระบายออกมาเอง ตัวเขาไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องของใคร แต่ถ้าจะถามว่าใครที่ชอบมายุ่งและชอบให้เขายุ่งด้วยมากที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นโยซอบนี่แหละ


    มือบางลูบหลังโยซอบเบาๆ โดยไม่พูดอะไรอีกเลย.........


    "ทำไมมันถึงยากอย่างนี้ล่ะฮยอนซึง ฮีก.."  ในที่สุดโยซอบก็เอ่ยขึ้นหลังจากสะอึกสะอื้นในอ้อมแขนฮยอนซึงอยู่นาน


    "อะไรยาก"  ฮยอนซึงถามเสียงเรียบ


    "ฮึก.."  โยซอบเงยหน้ามองฮยอนซึงอย่างชั่งใจ


    "ฉันรู้ว่านายไม่มาหรอก ถ้านายไม่ต้องการระบายให้ใครซักคนฟัง" ฮยอนซึงว่า โยซอบจึงเริ่มเบะอีกครั้ง


    "ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไร แต่มันปวดใจจังเลยฮยอนซึง T^T"


    "แล้วปวดใจเพราะอะไรล่ะ"


    "ฉันพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติ แต่มันก็ยากขึ้นทุกที ยิ่งห่างมันก็ยิ่งทำให้ฉันคิดถึงเค้าตลอดเวลา ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ฉันรู้ว่ามันไม่สมควร แต่ฉันก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย"   โยซอบพูดไปสะอื้นไป ฮยอนซึงไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไหร่นักว่าโยซอบหมายถึงอะไร


    "ถ้าคิดถึงก็ไปหาสิ" 


    "ไม่ได้หรอก! ไปไม่ได้"  โยซอบตะโกนหน้าตึง


    "ทำไมถึงไปไม่ได้ล่ะ"


    "เพราะว่ามันไม่สมควรน่ะสิ"