[Fic]AEGYO :: Chp.8

posted on 07 Jul 2012 23:39 by thejingz in AboutFiction directory Fiction
 
 
Title ::    AEGYO :) พี่ครับผมรักพี่
 
Pairing :: Doojun x Yoseob
 
Type :: Fiction
 
Author :: thejingz
 
NOTE :: This is the Second Series in "MASTERMIND THE SERIES"
 
-----------------------------------------------------
เพลงประกอบฟิค }} จิ้มฟัง
Ost. ใกล้ไป - Friday
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
MASTERMIND THE SERIES
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
:: CHAPTER 8 ::
"...Something..."
 
 
 
 
 
 
 
 
  
  
   
   
    "เจ้าเหมียวปลอดภัยทั้งแม่และลูกแล้วครับ"   เสียงของคุณหมอ ทำให้โยซอบถอนหายใจอย่างโล่งอกดังเฮือก ดูจุนเองก็มีสีหน้าผ่อนคลายลงจากเดิม


    "ขอบคุณมากครับหมอ"  โยซอบบอก


    "ไม่เป็นไรครับ อันที่จริง ไม่ต้องถึงมือหมอก็ยังได้นะครับ เพราะปกติแล้ว แมวสามารถคลอดลูกเองได้อยู่แล้วน่ะครับ และแม่แมวก็จะเบ่ง กัดสายรก ทำความสะอาดลูกแมว ด้วยตัวเองได้อยู่แล้วน่ะครับ เพียงแค่เจ้าของอาจจะต้องช่วยเล็กน้อย"


    "อ้าว.. เหรอครับ"  โยซอบตอบอายๆ เขาแทบไม่รู้เรื่องเบสิกอะไรพวกนี้เลยให้ตายสิ


    "ครับ^^ มือใหม่ก็แบบนี้แหละครับ เดี๋ยวหมอจะให้พยาบาลแนะนำวิธีดูแลแม่แมวและลูกแมวเกิดใหม่นะครับ ยังไงเชิญที่เคาท์เตอร์ด้านนู้นก่อนเลยนะครับ"  หมอบอกแล้วชี้ไปอีกทาง ดูจุนโค้งนิดๆเพื่อเป็นการขอบคุณ ก่อนจะหันไปมองหน้าโยซอบ


    "อ่ะ..อะไร"


    "ใครนะที่บอกว่าจะศึกษาวิธีทำคลอดด้วยตัวเองน่ะ"


    ง่ะ =_______=;;;


    "ก็คนมันลืมนี่นา.."


    "ฮึ"


    "หัวเราะอะไรเล่า~! ก็ช่วงนี้มีแต่เรื่องให้คิดเยอะแยะไปหมดนี่นา"  โยซอบว่าแล้วทำหน้างอนๆ ดูจุนเลิกคิ้วแล้วอมยิ้มมุมปากพลางพยักหน้า


    "เรื่องอะไรเหรอ?"   เอ่ยปากถามด้วยรอยยิ้มที่แต้มบนใบหน้าอย่างจงใจ


    "ไปดูกงจูกับลูกดีกว่า"  โยซอบเปลี่ยนเรื่องแล้วเดินหนี ถึงอย่างนั้นดูจุนก็พอจะทันมองเห็นแก้มใสๆแดงระเรื่อยขึ้นนิดๆอยู่ดีนั่นแหละนะ


    "ให้ตาย....จะน่ารักไปถึงไหนกันนะ" ดูจุนพึมพำด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินตามไปโยซอบไป


    ใครจะกล้าบอกล่ะ ว่าคิดเรื่องนายนั่นแหละ เจ้าเด็กบ้า !! >///////////<









    -----------------------------------------------------








    "โอ้ คุณยัง หิ้วลูกมาเรียน"   กีกวังเอ่ยปากแซว เมื่อเห็นโยซอบถือตระกร้าใส่ลูกแมวมาเรียนด้วย


    หลังจากคลอดเจ้ากงจูคลอด โยซอบก็แทบไม่สนใจใครนอกจากพวกลูกแมว เลิกเรียนปุ๊ปก็รีบไปห้องดูจุน ทั้งที่บางทีดูจุนเองยังเรียนไม่เสร็จแท้ๆ แต่โยซอบก็อดไม่ได้ที่จะไปยืนรอแล้วรออีกจนกว่าดูจุนจะกลับมาเปิดห้องให้ แถมยังอยู่จนดึกแทบทุกวันอีกต่างหาก ดีที่ว่าพ่อกับแม่โยซอบไม่ได้ว่าอะไรเรื่องนี้เท่าไหร่นัก


    "อื้ม^^ ก็เด็กๆหย่านมแล้วนี่นา"


    ผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนแล้วหลังจากกงจูคลอด และเป็นช่วงเวลาที่เพื่อนๆแทบจะไม่ได้เห็นหน้าโยซอบเลย ก็คงจะมีแต่ดูจุนเท่านั้น ที่ดูจะพอใจกับการคลอดของกงจู ที่ทำให้เขาได้อยู่ใกล้กับโยซอบมากขึ้นกว่าเดิม


    "เหอๆ พ่อมันคงเสียใจแย่สินะ"   กีกวังเบะปาก จนดงอุนต้องสะกิดปราม


    "ฉันนี่ไงล่ะพ่อ แล้วก็เลิกแซวได้แล้ว ฉันก็แค่ไปดูแลเด็กๆเท่านั้นเองล่ะน่า ถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านฉันแพ้ขนแมว ฉันก็คงจะเอาพวกมันไปอยู่ด้วยแล้วล่ะ"  โยซอบว่า ฮยอนซึงอมยิ้มมุมปากเล็กๆ


    "แล้วขนแมวที่ติดเสื้อผ้านายไปนี่ไม่นับเหรอ?"


    "แม่ก็แค่จามเท่านั้นแหละน่า~"   โยซอบแก้ตัว แต่ถ้าแม่เขาแพ้รุนแรงกว่านี้ โยซอบก็คงจะไปเลี้ยงเจ้าลูกแมวไม่ได้เหมือนกัน โชคดีที่ไม่มากอะไร และแม่ก็รับรู้


    "รักกันจริ๊งงง ไม่รู้ว่าเพราะแมว หรือเพราะคน"  กีกวังยังคงแขวะไม่เลิก และโยซอบเองก็เริ่มจะชินจนเลิกตอบโต้ไปแล้ว


    "แล้วดูจุนไปไหนซะล่ะ"  ฮยอนซึงเอ่ยถาม


    "ไปเรียนแล้วล่ะ ฉันหิวมากเลย พวกนายกินข้าวกันรึยังอ่ะ?"  โยซอบถาม กีกวังเพียงแค่เอาศอกสะกิดดงอุน ก่อนที่เขาจะยื่นครัวซองค์แฮมชีสอันใหญ่ให้โยซอบ เจ้าตัวรับมาด้วยรอยยิ้ม


    ไม่นานนักหลังเลิกคลาส โยซอบก็ปูผ้าแล้วอุ้มเจ้าลูกแมวตัวน้อยๆทั้งสามตัวขึ้นมาวางบนโต๊ะ พร้อมทั้งเทนมให้พวกมันกิน ฮยอนซึงเพียงแค่เหลือบมองแล้วเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนกีกวังแม้จะมีสีหน้ารำคาญอยู่บ้าง แต่แววตาก็เป็นประกายสนอกสนใจเจ้าสัตว์สี่ขาขนนุ่มนิ่มเล็กๆนี่อยู่ไม่น้อย


    โยซอบเท้าแขนนั่งมองเจ้าลูกแมวเลียนม หน้านี่แทบจะจุ่มลงไปในนมอยู่แล้ว โยซอบหัวเราะคิกคักระหว่างมองเจ้าลูกแมวไปเรื่อย ฮยอนซึงนั่งอ่านนิยายแปลรอจุนฮยอง ในขณะที่กีกวังกำลังสนุกกับการกวนดงอุนที่กำลังเล่นเกมส์อย่างเมามันส์


    "เฮ้"  เสียงทุ้มลึกทักขึ้น พร้อมกับถือวิสาสะนั่งลงข้างๆโยซอบ คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นยิ้มกว้างให้เป็นการทักทาย


    "ไง ดูจุน"  ฮยอนซึงส่งเสียงทักโดยไม่ได้เงยหน้ามอง


    "สวัสดีครับพี่ฮยอนซึง"  ดูจุนเอ่ยเสียงเรียบ


    "ชิ"  และนั่นคือเสียงทักทายจากกีกวัง


    "ชู่ว~ เด็กๆกำลังหลับ" โยซอบย่นคิ้ว ดูจุนพยักหน้าเข้าใจ ขณะที่ลอบอมยิ้มขำกับพฤติกรรมตลกๆของคนที่ได้ชื่อว่าอายุมากกว่าเขาคนนี้


    "ทำใจหน่อยนะ ช่วงนี้โยซอบกำลังเห่อลูก นายคงไม่เป็นที่สนใจไปอีกพักใหญ่นู่นล่ะ"  ฮยอนซึงว่าพลางแสยะยิ้ม ดูจุนแค่หัวเราะในลำคอตอบรับคำพูดนั้นแต่ไม่ได้ใส่ใจนัก


    "ฉันว่าแม่คงอยากเจอลูกแล้วล่ะ"  ดูจุนว่าแล้วแกล้งคว้าตระกร้าลูกแมวที่กำลังหลับสนิทแล้วเดินหนีไปซะเฉยๆ โยซอบแทบจะร้องตาม แต่ก็หยุดปากทันเพราะกลัวพวกลูกแมวตื่น แล้วรีบวิ่งตามดูจุนไป


    "ฉันล่ะสงสัยจริง ว่าใครกันนะที่เป็นลูกแมวน่ะ"   กีกวังเบ้ปากอีกครั้ง ก่อนจะส่ายหัวอย่างรำคาญใจ ฮยอนซึงกับดงอุนทำเพียงแค่หัวเราะหึๆเท่านั้น


    "แฮ่กๆๆๆ"   โยซอบวิ่งตามดูจุนมาจนทัน ขณะที่คนตัวใหญ่กว่านั่งรออยู่แล้วที่มอเตอร์ไซด์คู่กาย พร้อมทั้งตระกร้าลูกแมวน้อยๆข้างหน้าเขา


    ฟึ่บ!


    "อ้ะ!"   หมวกกันน๊อคใบเดิมถูกโยนใส่มือโยซอบที่เกือบจะรับไม่ทัน ดูจุนยิ้ม


    "ยืนเฉยอยู่ทำไมล่ะ ขึ้นรถได้แล้ว"   ว่าพลางยักคิ้วให้ โยซอบกัดริมฝีปากตัวเองอย่างเจ็บใจ นี่ดูจุนจงใจแกล้งเขาสินะเนี่ย!


    ดูจุนหัวเราะออกมา เมื่อโยซอบยืนกอดอกมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง


    ปึ้ก!!


    "เห็นฉันเป็นตัวตลกรึไงห๊า!!!"


    "โอ๊ย เจ็บนะโยซอบ"  ดูจุนว่าพลางนวดไหล่ตัวเอง หลังจากถูกโยซอบชกใส่ คนตัวเล็กทำหน้าสะใจสุดชีวิต ก่อนจะตะคอกใส่อีกยกใหญ่


    "เจ็บสิดี เด็กกว่าฉันแท้ๆ กล้าดียังไงมาแกล้งฉันฮึ! แล้วนี่ก็ลูกฉันครึ่งนึงนะ!"  โยซอบตะคอกเสียงเขียวใส่ดูจุน พลางคว้าตระกร้าลูกแมวขึ้นมา ก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายดูจุนอย่างเคย


    "มองอะไรล่ะ ขับรถไปสิ"  โยซอบออกคำสั่ง ถึงแม้ดูจุนจะยังรู้สึกงงๆอยู่บ้าง แต่ก็ยอมออกรถโดยดี


    นับวันยิ่งร้ายกาจขึ้นทุกวันจริงๆนะยังโยซอบ   








    -----------------------------------------------------









    "อ๊ะ พี่โยซอบ!"  


    ยังไม่ทันที่รถของดูจุนจะจอดสนิท คนที่ยืนรออยู่หน้าคอนโดก็ส่งเสียงใสๆทักทายด้วยรอยยิ้มพร้อมกับโบกมือให้อย่างมีจริต


    "โบมี มาได้ยังไงน่ะ??"   โยซอบถามอย่างตกใจ หลังลงจากรถและถอดหมวกกันน๊อคส่งให้ดูจุนแล้ว


    "พอดีฉันรู้มาว่าช่วงนี้พี่โยซอบกลับบ้านกับพี่ดูจุนตลอดน่ะค่ะ ฉันก็เลยมาดักรอ^^"  โบมีเอ่ยอย่างสดใส พร้อมรอยยิ้มสวยๆ โยซอบเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ โบมีรู้ได้ยังไงกันว่าเขามาคอนโดดูจุน แล้วรู้ได้ยังไงกันว่าคอนโดของดูจุนอยู่ที่นี่ เหลือบมองดูจุนเล็กน้อยอย่างขอความเห็น แต่ร่างสูงก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร


    "เอ่อ...คือว่า พอดี...."


    "เมี๊ยวว~ ม๊าว~"  เสียงเล็กแหลมสูงดังขึ้นจากในตระกร้าเป็นสัญญาณให้รู้ว่าตื่นแล้ว


    "อ้ะ!! ลูกแมวนี่นา!"  โบมีร้อง แล้วโดดมาจับตระกร้าที่โยซอบกำลังถืออยู่ ดูจุนมองมือเล็กๆของโบมีที่กำลังจับมือโยซอบอยู่เล็กน้อยอย่างไม่มีใครสังเกตเห็น


    "ฉันขึ้นห้องก่อนนะ"   ดูจุนว่าพลางเดินหนีขึ้นห้องไป ไม่อยากเห็นจริงๆ เวลาโยซอบอยู่กับโบมี ทำไมเขาถึงได้รู้สึกอย่างกับว่าเธอจะมาแทนที่เขายังไงอย่างงั้น


    "อ้ะ! เดี๋ยวสิดูจุน"  โยซอบร้องตาม แต่ดูจุนเหมือนจะไม่สนใจ โยซอบหน้างอลงเล็กน้อย โบมีมองตามหลังดูจุนไปก่อนจะหันกลับมาทำหน้าเศร้าใส่โยซอบ


    "พี่ดูจุนเค้าคงไม่ค่อยชอบฉันสินะคะ"  โยซอบหน้าเสียไปเล็กน้อย ในขณะที่โบมีก้มหน้าลง


    "ไม่หรอก~