[Fic]AEGYO :: Chp.7

posted on 02 Mar 2012 18:16 by thejingz in AboutFiction directory Fiction
 
 
Title ::    AEGYO :) พี่ครับผมรักพี่
 
Pairing :: Doojun x Yoseob
 
Type :: Fiction
 
Author :: thejingz
 
NOTE :: This is the Second Series in "MASTERMIND THE SERIES"
 
-----------------------------------------------------
เพลงประกอบฟิค }} จิ้มฟัง
Ost. ใกล้ไป - Friday
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
MASTERMIND THE SERIES
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
:: CHAPTER 7 ::
"...ใกล้ไป..."
 
 
 
 
 
 
 
 
  
  
   
   
    "เป็นอะไรไป นั่งเงียบเชียว วันนี้วันเกิดนายนะ"  โยซอบกระทุ้งศอกใส่ดูจุนเบาๆ เมื่อโบมีเดินไปสั่งเค้กที่เคาท์เตอร์


    "เปล่าหรอก"


    "เปล่าอะไร อย่ามาโกหกน่า ฉันดูออกนะ"  โยซอบทำหน้าจริงจัง ดูจุนยักไหล่


    "ไม่มีอะไรจริงๆ"


    "ยุนดูจุน"  คนตัวเล็กจอมเอาแต่ใจยังคงพยายามเค้นเอาความจริงจากดูจุนไม่หยุด จนกระทั่งโบมีเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับเค้กสวยๆก้อนใหญ่


    "แอ่นแอ๊น~ สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่ดูจุน~^^"  โบมียิ้มหวานแล้วยื่นเค้กให้ดูจุนเป่า มีเทียนสีแดงปักอยู่ตรงกลาง พอดูจุนเป่าเสร็จเธอจึงได้วางมันลงตรงหน้าเขา


    "มีความสุขมากๆนะคะพี่ดูจุน"


    "อืม..ขอบคุณ"  ดูจุนเอ่ยตอบยิ้มๆ โยซอบยังคงทำงอนใส่เนื่องจากดูจุนมีอะไรปิดบังเขา มันทำให้โยซอบรู้สึกหงุดหงิดมากๆเลยในตอนนี้ ฮึ่ม!


    "พี่โยซอบ ไม่อวยพรให้พี่ดูจุนเหรอคะ?"  โบมีถาม โยซอบเม้มปากใส่ดูจุนทีนึง ก่อนจะอวยพรให้อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก


    "สุขสันต์วันเกิด!"  โยซอบกระแทกเสียงใส่ ดูจุนได้แต่นึกขำในใจแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเขาเข้าใจดี


    พวกเขาสามคนนั่งกินเค้กกันไป คุยเรื่องนู้นนี้กันไป สำหรับดูจุนมันออกจะน่าเบื่ออยู่ไม่น้อย เพราะโบมีกับโยซอบเอาแต่นั่งคุยเรื่องที่เขาไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงได้ สองคนนี้มีเรื่องมาคุยกันได้ไม่หยุดเลยจริงๆ


    บอกตรงๆว่าบางทีก็อิจฉา....อิจฉาโบมี ที่รู้จักโยซอบมากกว่าเขา


    ต้องยอมรับจริงๆว่าโบมีเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์มาก นอกจากใบหน้าที่น่ารักน่าชังนั่นแล้ว เธอยังเป็นคนพูดเก่ง และคุยสนุกทีเดียว แต่ไม่รู้ทำไม ณ ตอนนี้มันกลับทำให้ดูจุนรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจอย่างบอกไม่ถูก ถ้าลุกออกไปจากตรงนี้ได้โดยไม่เสียมารยาท เขาก็คงจะทำไปแล้ว


    "พี่ดูจุนเก่งจังเลยนะคะ ฉันอยากให้พี่ถ่ายรูปฉันบ้างจัง"  โบมียิ้มหวานให้หลังจากที่โยซอบคุยโวเรื่องความสามารถของดูจุน แล้วโชว์รูปที่โยซอบเซฟเก็บไว้ในโทรศัพท์บางรูปให้เธอดู ดูจุนยิ้มให้เธอเล็กน้อยและพยักหน้า


    "ได้สิ ถ้าฉันว่างนะ" 


    "พี่ดูจุนใจดีที่สุดเลย ><" โบมีปรบมือเบาๆ


    "อะไรกัน ชมแต่ดูจุน แล้วพี่ล่า~"  โยซอบคราง โบมีหัวเราะเบาๆ


    "พี่โยซอบก็น่ารักที่สุดเลย ถ้าฉันไม่รู้จักพี่ แล้วจะรู้จักพี่ดูจุนได้ยังไงกันล่ะคะ คิคิ อย่าน้อยใจน่า~"  โบมีกุมมือโยซอบแน่นแล้วเขย่าเบาๆ โยซอบทำทีเป็นงอนเล็กน้อย ก่อนจะอมยิ้มออกมาอย่างพอใจ ราวกับว่าทั้งสองคนต่างก็รู้ใจกันอยู่แล้วยังไงอย่างงั้น


    ให้ตายเถอะ....


    "ก็ได้ๆ เพราะเป็นเธอหรอกนะ พี่ถึงยอมให้ ฮิๆ"  โยซอบยิ้มแป้น ดูจุนได้แต่มอง


    "พี่ดูจุนพูดน้อยจังเลยนะคะ แต่ก็ดูไม่หยิ่งเท่าไหร่"  โบมีว่า ดูจุนเลยได้แต่มองหน้าเธอแล้วยิ้มให้แทนคำขอบคุณ ซึ่งเธอก็ยิ้มตอบเช่นเคย


    บอกตรงๆว่าโบมีกับโยซอบเหมือนกันมากทีเดียว...ในเรื่องของความน่ารัก


    "โอ๊ย ดูจุนก็เป็นงี้แหละ ชอบให้คนอื่นเดาใจตลอด น่าเบื่อที่ซู้ดดด~><"  โยซอบว่าแล้วหันไปค้อนใส่ดูจุน โบมียิ้มขำ


    "ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่พี่โยซอบก็ชอบอยู่กับพี่ดูจุนตลอดเลยนี่คะ ฮิๆ"  โยซอบทำหน้าเหวอเล็กน้อยเมื่อถูกทักอย่างนั้น ก่อนจะหันไปสบตากับดูจุนที่นั่งข้างๆ แต่นั่นไม่ได้ช่วยอะไรเลย กลับกลายเป็นว่าทำให้โยซอบรู้สึกอึดอัดกว่าเก่า สายตากรุ้มกริ่มที่บ่งบอกว่าพอใจต่อคำพูดของโบมีนั่นทำให้โยซอบรู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหน้าขึ้นมาอีกแล้วล่ะสิ


    "ก..ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกน่า!"  โยซอบบอกปัด


    ก็คงจะมีแต่ดูจุนเพียงคนเดียวล่ะมั้ง ที่สังเกตถึงความเขินอายของโยซอบน่ะ


    "ไม่ต้องมาทำเป็นยิ้มเลยนะ"  โยซอบกระซิบพอให้ได้ยินกันสองคน ดูจุนเลยอดจะขำไม่ได้


    "หัวเราะอะไรเหรอคะพี่ดูจุน?"


    "เปล่า เปล่า"  ดูจุนตอบยิ้มๆ โบมีทำหน้างุนงงมองเขากับโยซอบสลับกันไปมา แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ


    นั่งทานเค้กไปคุยเล่นกันไปจนขนมหมด บวกกับที่ดูจุนโพล่งขึ้นว่ามีรายงานที่ค้างอยู่ต้องทำ พวกเขาถึงได้แยกย้ายกันไป ดูจุนจึงอาสาไปส่งโบมีที่บ้านก่อน มือบางเกาะเอวดูจุนไว้หลวมๆ ในขณะที่โยซอบเลือกที่จะจับที่จับด้านหลังไว้แทน เพราะกลัวว่าโบมีจะคิดว่าเขาแตะอั๋ง


    ถึงแม้พวกเขาจะสนิทกันมาก แต่โยซอบก็เป็นผู้ชายคนนึง และแน่นอนว่าแม่สอนเขาเสมอว่าเป็นผู้ชายต้องให้เกียรติผู้หญิง


    "เอ๊ะ? มาที่นี่ทำไม?"   โยซอบร้องถามขึ้น หลังจากไปส่งโบมีเสร็จเรียบร้อยแล้ว ที่ถูกต้องก็คือดูจุนควรจะไปส่งเขาที่บ้าน แต่ร่างสูงกลับเลี้ยวมาที่คอนโดตัวเองแทนซะนี่


    "ไม่คิดถึงเจ้ากงจูบ้างเหรอ?"  ดูจุนถาม โยซอบตาโตราวกับพึ่งนึกขึ้นได้ ก่อนที่ดูจุนจะเดินนำขึ้นห้องไป โดยมีโยซอบเดินตามอย่างเริงร่า


    ทันทีที่มาถึงห้อง เจ้ากงจูก็รีบมาพันแข้งพันขาต้อนรับโยซอบทันที นี่ขนาดว่านานแล้วที่โยซอบไม่ได้แวะมาที่ห้อง แต่เจ้าเหมียวท้องโตนี่ก็ยังไม่เคยลืมเลยแฮะ


    "อ๊าา~ ท้องบวมเป่งมากเลย"   โยซอบไม่กล้าอุ้ม ได้แต่ลูบท้องเจ้ากงจูเบาๆ


    "อืม วันก่อนลองพาไปหาหมอ เค้าบอกว่าให้คอยดูมัน มันอาจจะคลอดภายในวันสองวันนี้ก็ได้"  ดูจุนบอก โยซอบทำตาโตอย่างตื่นเต้น


    "จริงเหรอ! อ๊า!~ ฉันอยากเป็นคนทำคลอดให้มันจังเลย ฉันศึกษามาอย่างดีแล้วนะ อ่านซ้ำบ่อยๆด้วยล่ะ กลัวว่าถึงเวลาจริงๆแล้วฉันจะตื่นเต้นจนลืมน่ะ"  โยซอบพูดรัวๆ ดูจุนยิ้ม


    "ถ้างั้น...ก็มาอยู่เฝ้าสิ"  ดูจุนเอ่ย โยซอบเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที ดวงตากลมๆเอ่ยแทนว่ารู้ทัน


    "ไม่ต้องเลยนะ คิดอะไรไม่ดีอยู่ล่ะสิ"  คนตัวเล็กว่า ดูจุนเลิกคิ้ว


    "คิดอะไร?? ฉันเปล่า นายล่ะคิดอะไร?"  โยซอบย่นจมูก


    "ช่างเหอะ ยังไงฉันก็ไม่มาค้างที่นี่หรอก"  คนตัวเล็กว่าแล้วหันหน้าหนีไปสนใจเจ้ากงจูต่อ ดูจุนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปคว้าตัวโยซอบจากด้านหลัง


    "เฮ้ย!"  โยซอบร้องอย่างตกใจ ดูจุนดึงโยซอบที่นั่งยองๆอยู่ให้ล้มจุ้มปุ้กลงนั่งกับพื้นพร้อมกับเขา ขายาวๆของดูจุนเหยียดออกตรง และโยซอบก็นั่งอยู่ในวงล้อมนั้น โดยมีมือหนาคู่ใหญ่กอดเอวเอาไว้  เจ้ากงจูเอียงหน้ามองอย่างสงสัย ก่อนจะเดินวนมาพิงขาข้างหนึ่งของดูจุนราวกับจะขอมีส่วนร่วมด้วย


    "อะไรเนี่ยดูจุน!"  โยซอบร้องแล้วเอี้ยวหน้าไปมองดูจุนที่อยู่ด้านหลัง ดูเหมือนจะเป็นการกระทำที่คิดผิดมากจริงๆ


    "อ่ะ..อะไร มองแบบนี้หมายความว่าไง"   โยซอบหันหน้าหลบแทบจะทันที ตั้งตัวไม่ทันกับพฤติกรรมที่ดูจะหนักข้อขึ้นทุกทีของดูจุน


    "ยังไม่เที่ยงคืนเลย มันยังเป็นวันเกิดฉันอยู่นะ"  ระยะห่างที่น้อยเกินไป ทำให้ลมหายใจของดูจุนยามที่พูดตกกระทบที่หลังใบหูของโยซอบอย่างช่วยไม่ได้


    อันตราย เป็นสถานการณ์ที่อันตรายจริงๆ ! ><


    "แล้วไงล่ะ"  โยซอบถาม ดูจุนเขยิบใบหน้ามาใกล้ขึ้นอีกจนโยซอบรู้สึกได้ว่าแผ่นหลังของตัวเองแนบชิดไปกับแผงอกแน่นๆของดูจุน


    "ขอของขวัญวันเกิดอีกชิ้นได้มั้ย?"


    โยซอบขนลุกกับลมหายใจร้อนที่รินรดนั้นเหลือเกิน แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้แต่นั่งนิ่งปล่อยให้ดูจุนทำตามใจชอบอยู่อย่างนั้น เจ้ากงจูที่ไม่รู้เรื่องอะไร ก็เอาแต่เดินคลอเคลียไปมาที่ขาของเขากับดูจุน ยิ่งทำให้โยซอบรู้สึกขนลุกมากขึ้นไปอีก


    "ล..โลภเกินไปแล้ว"  ตอบด้วยน้ำเสียงอึกอัก ไม่บอกดูจุนก็พอรู้ได้จากใบหูที่แดงก่ำของโยซอบว่าเจ้าตัวน่ะกำลังเขินขนาดไหน


    "อือ..ก็ฉันเป็นเด็กเอาแต่ใจไงล่ะ"  ดูจุนตอบเสียงออดอ้อน ไม่ได้เข้ากับน้ำเสียงห้าวๆของเจ้าตัวเอาซะเลย แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้โยซอบรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ


    "บ..แบบนี้ไม่ดีเลยนะดูจุน ปล่อยฉันเถอะ"  โยซอบเอ่ยขึ้นในที่สุด


    "ไม่ดียังไง"  ดูจุนถามทั้งๆที่รู้ดีว่าโยซอบไม่มีทางกล้าตอบ แต่เขาก็พอใจที่ได้แกล้งให้คนตัวเล็กในอ้อมแขนได้อาย


    "ก็ไม่ดีแล้วกันน่า นายก็ได้ของขวัญวันเกิดไปตั้งเยอะแล้วนะ ทั้งจากฉันและโบมี"  โยซอบพยายามอ้างสิ่งต่างๆขึ้นมา ดูจุนยิ้มบางๆ


    "แต่ฉันมีบางอย่างที่อยากได้แล้วนี่"


    อึก...


    โยซอบได้แต่เงียบ..........พูดอะไรไม่ออกขึ้นมาดื้อๆ


    รู้ตัวอีกที...ดูจุนก็กระชับอ้อมแขน และวางคางลงบ่นไหล่เขา โยซอบรู้สึกราวกับว่าเขาจมลงไปสู่อ้อมกอดของดูจุนทั้งตัวแล้ว น้ำหนักทั้งหมดของโยซอบพิงเข้ากับอกกว้างของดูจุนอย่างช้าๆ อ้อมแขนที่เอวของโยซอบ เลื่อนขึ้นมากอดด้านบนแทน


    มือของคนตัวเล็กเอื้อมขึ้นจับแขนดูจุน แล้วใช้มันซ่อนใบหน้าที่แดงซ่านของตัวเองแทน


    ดูจุนไม่ได้ไขว่คว้าที่จะมองดูใบหน้ายามเขินอายของโยซอบซักเท่าไหร่นัก แต่ความรู้สึกที่ได้กอดร่างเล็กๆของโยซอบไว้ในอ้อมแขน ให้ความอบอุ่นได้ดีทีเดียว.....


    "แล้วจะเอาอะไรล่ะ"  ถามเสียงอู้อี้


    "บอกก่อนสิว่าจะให้"  ดูจุนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม


    "ขี้โกงนี่"


    "เปล่าซะหน่อย"  ดูจุนยิ้ม โยซอบได้แต่ทำหน้าบู้ใส่ท่อนแขนของดูจุน พื้นไม้เย็นๆ ไม่ได้ทำให้รู้สึกหนาวเลย กลับกัน....มันทำให้โยซอบรู้สึกอุ่นจนร้อนเลยต่างหาก


    ฟึ่บ..


    ดูจุนใช้มือข้างหนึ่งจับปลายคางโยซอบให้หันมา ร่างเล็กไม่ได้สบตาดูจุน เอาแต่มองพื้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ขัดขืน


    "ถือว่านั่นเป็นคำตอบนะ"   ดูจุนพูดแล้วทิ้งช่วงเล็กน้อย เมื่อโยซอบไม่ได้ตอบอะไร ดูจุนก็เลยเป็นฝ่ายเลื่อนใบหน้าเข้าหาซะเอง


    ริมฝีปากหนาจรดเข้าหาอย่างช้าๆและนุ่มนวล ใช้ริมฝีปากเปิดริมฝีปากแล้วส่งผ่านเรียวลิ้นร้อนเข้าไปหา..... ตวัดเกี่ยวนำโยซอบให้คล้อยตามอย่างง่ายดาย..........


    หัวใจของโยซอบแทบจะเต้นรัวยิ่งกว่าดนตรีร็อคใดๆ เหมือนว่าตัวชาไปซะเฉยๆ ความรู้สึกเดียวที่รับรู้ได้คือความรู้สึกจากริมฝีปากและเรียวลิ้น


    ร้อน....นุ่ม.....และอ่อนโยน


    เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครได้นั่งนับ....มือของโยซอบข้างหนึ่งยกขึ้นจับข้างแก้มของดูจุนตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็ไม่มีใครทันได้สังเกต ทั้งดูจุนและโยซอบต่างปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกในขณะนี้ เปลือกตาหลับพริ้มปิดประสาทสัมผัส รับรู้ได้เพียงสัมผัส เสียงลมหายใจ และจังหวะการเต้นของหัวใจเท่านั้น......


    "เมี้ยว~"   เจ้ากงจูส่งเสียงร้องราวกับจะประท้วงเรียกร้องความสนใจจากเจ้านายทั้งสอง  แต่ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะไม่รับรู้ถึงการมีตัวตนของสิ่งมีชีวิตอื่นซะแล้ว......









    -----------------------------------------------------









    10:23 น.


    ดูจุนตื่นขึ้นมาทำไข่ดาว ทอดไส้กรอก และปิ้งขนมปังเตรียมเอาไว้..... และไม่ลืมที่จะเทอาหารให้เจ้ากงจูที่กำลังนอนหน้ามุ่ยอยู่บนโซฟาด้วย....


    คนตัวเล็กยังคงนอนหลับสนิทอยู่ในห้องนอนของเขา แต่นี่มันก็สายมากแล้ว ดูจุนเลยตัดสินใจยกอาหารไปให้บ