[Fic]AEGYO :: Chp.6

posted on 01 Jan 2012 04:03 by thejingz in AboutFiction
 
 
Title ::    AEGYO :) พี่ครับผมรักพี่
 
Pairing :: Doojun x Yoseob
 
Type :: Fiction
 
Author :: thejingz
 
NOTE :: This is the Second Series in "MASTERMIND THE SERIES"
 
-----------------------------------------------------
เพลงประกอบฟิค }} จิ้มฟัง
Ost. ใกล้ไป - Friday
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
MASTERMIND THE SERIES
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
:: CHAPTER 6 ::
"...เราคิดเหมือนกันใช่มั้ย?..."
 
 
 
 
 
 
 
 
  
  
   
   
    ดูจุนนั่งอยู่ใต้ตึกคณะ มือถือกล้องขนาดพอเหมาะไว้ในมือ เหม่อมองไปยังสวนและทางเดินกว้างที่แสนสวยของมหาลัย ยกกล้องขึ้นกดชัตเตอร์เป็นครั้งคราวตามแต่อารมณ์ จำนวนคน และพฤติกรรมของคนที่เดินผ่านไปมาเหล่านั้น............


    การถ่ายภาพทำให้เขารู้สึกสงบ และมีสมาธิ...


    "ฮะๆๆ ยังไงฉันก็ว่าจียอนสวยกว่าอยู่ดี"   เสียงเจี๊ยวจ๊าวของกลุ่มคนที่พึ่งเดินลงมาจากตึกดังขึ้น และหนึ่งในนั้นก็คือคนที่ดูจุนรออยู่


    "แต่ฉันว่าอึนจองน่ารักกว่าน้า"  กีกวังว่า  โยซอบที่กำลังเถียงกับกีกวังในประเด็นที่ว่าใครสวยที่สุดในทีอาร่าชะงักกึกเมื่อเห็นว่าใครที่นั่งอยู่ตรงหน้านั้น  ทุกคนมองตามสายตาของโยซอบ และพอเห็นว่าเป็นใครก็ไม่แปลกใจเลย


    "เป็นอะไร"  ฮยอนซึงถาม โยซอบส่ายหน้า แต่พอดูจุนลุกขึ้นแล้วเดินตรงเข้ามาหา โยซอบก็เผลอถอยหนีโดยไม่รู้ตัว ฮยอนซึงที่จับสังเกตนั้นเริ่มชักสีหน้า


    ปึก!


    "จะทำอะไร"  ฮยอนซึงใช้มือยันหน้าอกดูจุนไว้ไม่ให้เข้าถึงตัวโยซอบ แล้วถามเสียงเข้ม


    "แค่อยากจะคุย"  ดูจุนตอบ ฮยอนซึงผลักดูจุนออกเบาๆ แล้วเขยิบเข้าไปประชิดตัวดูจุน


    "อย่าให้ฉันรู้...ว่านายทำอะไรเพื่อนฉัน ฉันไม่เอาไว้แน่ จำเอาไว้"   ฮยอนซึงเอ่ยเสียงเหี้ยม ดูจุนเหลือบมองเล็กน้อยแต่ไม่ได้ตอบอะไร ก่อนที่ฮยอนซึงจะถอยออก ให้โยซอบได้เผชิญหน้ากับดูจุน


    "โธ่ นึกว่าฮยอนซึงจะต่อยไอ้เด็กนั่นให้คว่ำซะอีก ชิ"  กีกวังพึมพำอย่างขัดใจ ดงอุนที่ยืนอยู่ข้างหลังได้แต่แอบหัวเราะ


    "โยซอบ... มาด้วยกันหน่อยได้มั้ย"


    โยซอบมองดูจุนอย่างชั่งใจซักพัก ก่อนจะพยักหน้า แล้วเดินออกมาจากกลุ่มเพื่อน กีกวังทำท่าจะรั้ง แต่ฮยอนซึงก็ฉุดให้เขาเดินไปอีกทางซะก่อน


    ดูจุนเดินนำโยซอบมาจนถึงสวนเล็กๆแห่งหนึ่งที่ไม่ค่อยจะมีคนมากนัก แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับโยซอบตรงๆ


    "ตั้งใจหลบหน้ากันเหรอ"  ดูจุนถาม โยซอบไม่ตอบแต่หลบตา


    "........"


    "ยังโยซอบ ฉันถาม ได้ยินมั้ย"


    "ด..ได้ยิน"  โยซอบตอบเมื่อดูจุนทำเสียงเข้มขึ้น


    "งั้นก็ตอบมา"


    "เปล่า...ฉัน....ฉันแค่ไม่พร้อมที่จะเจอนาย"   โยซอบก้มหน้า ดูจุนขยับเข้ามาชิดขึ้นแต่ไม่แตะเนื้อต้องตัวโยซอบเลย คนตัวเล็กกุมมือตัวเองแน่น


    "ทำไม?"


    "......."


    "ทำ ไม ?"


    "ฉ...ฉันไม่รู้" 


    "เราคิดเหมือนกันใช่มั้ย?"   ดูจุนถามขึ้นในที่สุด โยซอบตาโตเงยหน้ามองดูจุนแทบจะในทันที


    O///////////O !


    หน้าแดงๆของโยซอบ เหมือนจะเป็นคำตอบที่ชัดเจนสำหรับดูจุน ร่างสูงอมยิ้มขำ โยซอบค่อยๆอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรซักอย่าง ตอนนี้ก็ดูเหมือนจะเริ่มแดงไปทั้งหัวทั้งหูแล้วด้วยแฮะ


    "ค...ค.....ค.....คิดอะไร! เปล่านะ!! O/////O!"  


    ดูจุนไม่พูดอะไร เอาแต่ยิ้มไปพลางมองหน้าโยซอบไปพลาง ท่าทีของโยซอบทำให้เขาหุบยิ้มไม่ลงจริงๆเลยให้ตายเถอะ


    "ย....ยิ้มอะไรเล่า! จะพูดอะไรก็พูดมาเลยนะ ไม่ต้องมาทำเป็นยิ้ม! =^= /////"  โยซอบหน้างอ แต่ก็ยังไม่หายแดง ดูจุนค่อยหัวเราะเสียงดังขึ้น


    ก่อนจะดึงโยซอบเข้ามากอดแน่น ใบหน้าแดงๆของโยซอบถูกจับซุกอยู่กับแผงอกอุ่นๆของดูจุน ร่างเล็กตัวแข็งไปเลยเมื่อถูกทำแบบนั้น ดูจุนกระชับอ้อมกอดแน่น ก่อนจะถอนหายใจรดบ่าโยซอบ


    "เหมือนเดิมเถอะนะ ไม่ต้องพูดก็ได้ แค่อย่าเปลี่ยนไปได้รึเปล่า"  ดูจุนถาม น้ำเสียงดูผ่อนคลายกว่าก่อนหน้านี้ขึ้นเยอะ โยซอบงุนงง


    "พูดอะไร ไม่เห็นเข้าใจเลย"


    "ฮะๆ ช่างเถอะ ไปกินไอติมกันดีกว่า"  ดูจุนโอบไหล่โยซอบแล้วมองหน้าคนตัวเล็กที่อายุมากกว่า ที่กำลังขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ


    "เน่~ ฉันแก่กว่านะ มาทำเป็นโอบไหล่ เดี๋ยวเหอะไอ่น้อง!"  โยซอบทำเบ่ง ดูจุนเลยได้แต่หัวเราะกว้าง บรรยายไม่ถูกเหมือนกัน รู้แต่ว่า........อารมณ์ดีชะมัด


    "ไปเถอะน่า รุ่นพี่"  ดูจุนตัดบท แล้วดึงให้โยซอบเดินตาม แม้จะมีเสียงประท้วงเล็กๆไปตลอดทาง แต่ขาสองข้างของโยซอบก็ไม่ได้ออกแรงขืนแต่อย่างใด


    ก็ใช่ว่าไม่เข้าใจหรอกนะ....แค่แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจเท่านั้นเอง


    อย่าเปลี่ยนไปเหรอ....... ฉันไม่รู้จะทำได้รึเปล่านะสิดูจุน....









    -----------------------------------------------------








    "แล้วฉันก็เลยกัดกีกวังไปสองแผล ฮ่าๆ สะใจชะมัดเลยอ่ะ"   โยซอบเล่าเรื่องต่างๆที่ได้พบให้ดูจุนฟังอย่างเคย ดูจุนก็รับฟังเงียบๆเหมือนเดิม


    ราวกับว่านานแล้วที่ไม่ได้คุยกันอย่างสบายใจแบบนี้ คงเป็นเพราะความรู้สึกต่างๆที่ประดังประเดเข้ามาพร้อมกันมากเกินไปในช่วงนี้ จนทำให้พวกเขาลืมความรู้สึกดีๆกลายเป็นความอึดอัดแทน


    "เอิ้ก!"  โยซอบเรอแล้วยิ้มอย่างอายๆเล็กน้อย ดูจุนยื่นกระดาษทิชชู่ให้เจ้าตัวรับไปเช็ดปาก


    "อยากกินอะไรอีกมั้ย?"  โยซอบส่ายหน้า


    "อิ่มจนจะจุกอยู่แล้ว"  ดูจุนหัวเราะ


    "พึ่งรู้ว่าอิ่มเป็นด้วย ฮึๆ"


    "เน่!!!"  โยซอบแหว


    อีกด้านหนึ่ง หญิงสาวที่ตัวเล็กน่ารักพอกันกับโยซอบกำลังมองอยู่จากนอกร้าน สายตามองอย่างครุ่นคิด นึกสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งสองคนขึ้น ก่อนจะกระหยิ่มยิ้มย่องเล็กๆ แล้วเดินจากไป


    "กลับเหอะ ง่วงแล้วอ่า"  โยซอบดึงแขนดูจุนให้ลุกตาม ดูจุนก็ลุกตามโดยดี ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซด์คู่ใจก่อนจะส่งหมวกกันน๊อคให้เจ้าตัวเล็ก


    โยซอบขึ้นไปนั่งแล้วกอดเอวดูจุนอย่างเคย..


    "กอดแน่นๆนะ"   ดูจุนพูดพลางอมยิ้มกับตัวเอง ถึงแม้จะเป็นคำพูดธรรมดาที่ดูจุนก็พูดอยู่บ่อยๆ แต่ครั้งนี้....ไม่รู้ทำไม น้ำเสียงของดูจุนถึงทำให้โยซอบรู้สึกเขินขึ้นมาซะดื้อๆ


    คนตัวเล็กไม่ได้ตอบอะไร นอกจากกระชับแขนให้แน่นขึ้นตามคำบอก ดูจุนยิ้มพอใจแล้วออกรถไป....


    อยากให้อยู่แบบนี้นานๆจังนะ.......


    โยซอบโบกมือบ๊ายบายแล้วหันหลังให้ดูจุน คนตัวเล็กอมยิ้มกับตัวเองทีนึง แล้ววิ่งขึ้นชั้นบน.....


    แบบนี้มันผิด...ใช่มั้ย? แต่ว่ามัน....รู้สึกดีเกินไปแล้วล่ะ


    โยซอบที่กำลังสับสน ได้แต่ครุ่นคิดเงียบๆในใจระหว่างที่นอนมองตุ๊กตาจี้จังตัวใหญ่ยักษ์ของตัวเองราวกับจะสื่อสารกับมัน


    ♫~


    "ฮัลโหลครับ?"  เสียงโทรศัพท์มือถือดึงโยซอบให้หลุดจากความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองไปได้ชั่วขณะหนึ่ง


    (พี่คะ จำฉันได้มั้ยคะ?)  โยซอบขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ


    "ขอโทษครับ ผมจำไม่ได้จริงๆ นั่นใครเหรอ?"


    (ฉัน.....โบมีไงคะพี่)  เสียงหวานปลายสายตอบกลับมา โยซอบอ้าปากร้องอ๋อแบบไม่มีเสียง ก่อนจะยิ้มกว้าง


    "โอ้ ว่าไง ขอโทษจริงๆนะที่พี่จำเสียงเธอไม่ได้"


    (คิ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ก็เราไม่ได้คุยกันตั้งนานแล้ว อีกอย่างฉันก็เปลี่ยนเบอร์ใหม่แล้วด้วย ถ้าพี่จะจำไม่ได้ มันก็ไม่แปลกหรอกค่ะ)  โยซอบยิ้ม


    "แล้วนี่ไปเอาเบอร์พี่มาจากไหนกันล่ะเนี่ย"


    (ฮิๆ เรื่องจิ๊บจ๊อยน่ะค่ะ พี่อย่าใส่ใจเลย เอาเป็นว่า ฉันคิดถึงพี่ก็เลยโทรมา ได้มั้ยคะ?)


    "ฮ่าๆ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"  โยซอบหัวเราะ


    ทั้งคู่คุยเรื่องสัพเพเหระกันอยู่นานเป็นชั่วโมงๆ โยซอบไม่เคยเบื่อที่จะคุยกับโบมีเลยซักครั้ง ไม่ว่าจะตอนนี้หรือเมื่อก่อนก็ตาม โบมียังอัทยาศัยดีเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน ทั้งโบมีและเขาต่างก็มีนิสัยและความชอบที่คล้ายกัน คล้ายกันมากๆ มากจนกระทั่งนั่นเป็นเหตุผลที่โยซอบตกหลุมรักเธอ ทั้งความใกล้ชิด และความลงตัวในความสัมพันธ์ของพวกเขา แต่วันที่ได้บอกความรู้สึก ก็เป็นวันที่โบมีจะต้องจากไป


    แต่ก็ไม่นึกว่าหลายปีผ่านไป พวกเขาจะได้กลับมาเจอกันอีกในวันนี้


    (พี่คะ ฉันง่วงแล้วล่ะ)  โยซอบเหลือบมองนาฬิกาข้างเตียงบอกเวลา เกือบตีสี่


    พระเจ้า! นี่มันเกือบจะเช้าอยู่แล้วเชียว


    "จะตีสี่แล้วนี่ ขอโทษนะโบมี พี่คุยซะเพลินเลย"  โยซอบบอกอย่างรู้สึกผิด โบมีหัวเราะเบาๆ


    (ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันซะอีกที่ต้องขอโทษพี่ พรุ่งนี้ฉันไม่มีเรียน แต่พี่คงจะมีเรียนสินะคะ) 


    "อา...."


    (เอาเป็นว่า....ฝันดีละกันนะคะพี่โยซอบ)  โบมีเอ่ยเสียงหวานใส โยซอบยิ้ม


    "จ้ะ ฝันดีนะ"    









    -----------------------------------------------------









    สองสามวันต่อมา ความสัมพันธ์ของดูจุนกับโยซอบดูเหมือนจะเริ่มกลับมาเป็นปกติขึ้น.... โยซอบหายเกร็งที่จะอยู่ใกล้ๆดูจุน แน่ล่ะ...คนอย่างโยซอบไม่ค่อยจะติดใจอะไรกับใครนานนักหรอก ยกเว้นว่าเกลียดสุดใจอ่ะนะ ส่วนดูจุนเองก็.........


    "หมันไส้ว่ะ"  มีร์โพล่งขึ้น ระหว่างวิชา Logical Thinking


    "อะไรของแก"  ดูจุนเงยหน้าขึ้นจากกองรูปวาดแปลกๆที่ดูแอ๊บสแตรกสุดๆ


    "หน้าแกไง"  ดูจุนเลิกคิ้วไม่เข้าใจ


    "?"


    "ตายิ้มทั้งวัน เป็นประกาย ปิ๊ง ปิ๊ง ปิ๊ง ปิ๊ง มีออร่าสีชมพูวนหึ่งๆอยู่รอบตัวแบบเนี้ยะ หมันไส้โว้ยยยยยยยย เข้าใจมั้ยว่าหมันไส้!"  มีร์วนนิ้วรอบหัวดูจุนเป็นท่าประกอบ ดูจุนหัวเราะเบาๆกับท่าทีขี้อิจฉาของมีร์


    "แล้วไอ้เด็กนิเทศที่มาหาบ่อยๆนั่นล่ะ ไม่ใช่กิ๊กใหม่เหรอ?"   มีร์ชักสีหน้าขึ้นมาทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น


    "หุบปากไปเลย! อย่าพูดชื่อไอ้เด็กจอมกวนประสาทนั่นนะ! หยึย! แค่พูดก็รู้สึกคันละ คนอะไรก็ไม่รู้ไม่ถูกชะตาชะมัด ไม่รู้ดวงซวยหรือยังไง ถึงบังเอิญเจอมันได้ทุกวี่ทุ