[Fic]Haughty Boy:: PROLOGUE

posted on 25 Nov 2010 21:31 by thejingz in AboutFiction
 
 
Title :: Haughty Boy สวยแล้วหยิ่ง ใครจะทำไม!?
 
Paring :: JunHyung x HyunSeung
 
Type :: Fiction
 
Author :: thejingz
 
NOTE :: This is the First Series in "MASTERMIND THE SERIES"
 
-----------------------------------------------------
เพลงประกอบฟิค }} จิ้มก็ได้
Ost. ให้รักเดินทางมาเจอกัน - Chin Chinnawut
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
MASTERMIND THE SERIES
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
:: PROLOGUE ::
"...ความฝัน..."
 
 
 
 
 
 
 
    ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางด้วยแรงราคะในตัว... อุณหภูมิห้องร้อนขึ้นชั่วขณะ ที่ตรงนั้นมีสองร่างที่กำลังกอดก่ายเกี่ยวกระหวัดกันอย่างแนบชิด ริมฝีปากหนาไล่พรมจูบไปตามวงหน้าขาวเนียนลงมายังลำคอ ต่อไปที่แผ่นอกบอบบาง ลิ้นร้อนไล้เลียชิมรสหวานจากร่างตรงหน้าไปทั่วบริเวณ จนคนถูกกระทำรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นไปทั่วทั้งร่าง เสียงหอบหายใจแรงดังขึ้นเป็นระยะตามจังหวะหัวใจของคนทั้งคู่ เรียวขาคู่งามถูกดันขึ้นเผยให้เห็นช่องทางเบื้องล่างที่กำลังเต้นตุบๆเรียกร้องให้อีกฝ่ายเข้ามาหา แกนกายเล็กชูชันขึ้นตามแรงอารมณ์ปราถนาที่ถูกปลุกขึ้น ร่างที่ใหญ่กว่าแทรกกายเข้าไปตรงกลาง พร้อมทั้งโน้มหน้าลง มือข้างหนึ่งลูบไล้ผิวแก้มเนียนละเอียดนั้นเบาๆ


    "ฮึก...ผมกลัวฮะ"  ร่างที่เล็กกว่าสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวลึกๆ อีกฝ่ายยิ้มให้อย่างอ่อนโยน แล้วก้มลงแตะริมฝีปากบางสวยนั้นด้วยปลายลิ้น เลาะเล็มมันอย่างเอาแต่ใจ เชื่องช้า...แต่เร้าอารมณ์ยิ่งนัก


    โดยเฉพาะกับเด็กน้อย...ที่ยังคงความไร้เดียงสา


    "ปล่อยไปตามใจนาย อย่าเกร็ง แล้วมันจะดีเอง เชื่อพี่สิ"  พูดจบก็ดันตัวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างเร่งรีบ แรงปราถนาเบื้องล่างไม่อาจทนทานต่อร่างที่เย้ายวนตรงหน้าได้จริงๆ แม้ตั้งใจจะทะนุถนอมและอ่อนโยนเพียงใด แต่สัตว์ร้ายในตัวที่กระหายอยากจะกลืนกินอย่างตะกละตะกรามก็ยังคงเผยออกมาอยู่ดี


    "อ่า..สุดยอด..."  ร่างที่ใหญ่กว่าครางขึ้นอย่างสุดจะห้ามใจ รสสัมผัสที่ได้รับช่างดีเยี่ยมซะจนไม่น่าเชื่อ ดีซะยิ่งกว่าสาวบริสุทธิ์ใดๆที่เขาเคยได้ลิ้มลองมาเสียอีก


    "พี่ฮะ...ผมเจ็บ..."  ร่างเล็กด้านใต้สั่นระริก น้ำตาใสๆไหลซึม และรู้สึกได้แต่เพียงความเจ็บปวดสุดจะทานทน ยิ่งเมื่ออีกฝ่ายขยับตัวเข้าออกก็ยิ่งทำให้บาดแผลที่เปิดกว้างถูกเสียดสี ช่างทางอ่อนนุ่มร้อนผ่าว...


    หวาดกลัว...เจ็บปวด...แต่ก็เสียวสุดใจ!


    "อ๊ะ..อ๊ะ...อ่ะ...พี่ฮะ...อื้อ..."  เด็กน้อยร้องครางตามแรงที่โถมเข้าใส่ ชายหนุ่มไม่ได้สนใจกับท่าทีเจ็บปวดนั้นเท่าไหร่นัก ตอนนี้เขากำลังเก็บเกี่ยวความสุขสมที่ได้รับอย่างเต็มที่ ไม่ได้สนใจที่จะปลอบโยนซะด้วยซ้ำไป


    "อึก...อ่าส์..."  ชายหนุ่มขยับสะโพกถี่รัวเมื่อใกล้จะถึงจุดหมายปลายทาง ก่อนจะถอนกายออกมา แล้วดึงถุงยางอนามัยออก ก่อนจะปลดปล่อยไปที่หน้าท้องขาวเนียน เด็กน้อยยังคงสะอื้นไห้ด้วยความเจ็บปวด อีกทั้งร่างกายที่ไม่คุ้นเคยนี้ก็ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย ชายหนุ่มโปรยยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปช่วยขยับรูดส่วนอ่อนไหวนั้นให้ พลางมองใบหน้าหวานที่กำลังเสียวซ่านนั้นไปด้วย


    ยิ่งมอง...ก็ยิ่งทำให้อยากขึ้นมาอีกครั้ง...


    "อ๊ะ อ๊า...พี่ฮะ...ผมจะถึง....อ๊าาา"  เด็กน้อยกรีดร้องสุดเสียง ก่อนที่น้ำขาวขุ่นจะถูกปลดปล่อยออกมาจากแกนกายเล็กนั่น แล้วตามมาด้วยอาการเหนื่อยหอบของเด็กน้อย... เพียงแค่จะขยับกายนิดเดียวก็ทำเอาร้าวไปทั้งตัว


    เจ็บมาก...แต่ก็มีความสุข...


    "ฮยอนซึง...วันนี้นายน่ารักมาก เป็นเด็กดีเชื่อฟังพี่นะ"  เด็กน้อยหน้าขึ้นสีระเรื่อนิดๆ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนที่บทเรียนแห่งรักจะเริ่มขึ้นอีกครั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า....อยู่อย่างนั้นแทบทั้งคืน


    และมัน...คือความทรงจำที่ไม่มีวันจางหาย








    -----------------------------------------------------








    ปังๆๆๆๆๆๆๆ


    "ตื่นได้แล้วคุณลูก!!!!"


    "เฮือกกกกก!!"  ร่างบนเตียงสะดุ้งเฮือกใหญ่ เหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผมอย่างตื่นกลัว เขาหยิบแว่นตาข้างหัวเตียงขึ้นมาสวม ก่อนจะมองไปรอบแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อพบว่าที่นี่คือห้องนอนของเขาเอง


    ฝันไปหรอกเหรอเนี่ย...


    "ฮยอนซึงอา!!! แม่จะไปแล้วนะลูก!!!"  เสียงหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าแม่ร้องดังขึ้นจากหน้าประตู ฮยอนซึงสะบัดหัวเล็กน้อยแล้วลุกจากเตียงไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าหน้าผมซะใหม่ ก่อนจะเดินลงไปยังชั้นล่างที่ซึ่งแม่ พ่อบุญธรรม และน้องชายลูกติดพ่อบุญธรรมนั่งรวมกันอยู่ที่โต๊ะอาหารนั้นเอง


    "อรุณสวัสดิ์ฮะแม่ ทำไมวันนี้รีบร้อนจัง"  ฮยอนซึงเอ่ยทักทาย น้องชายต่างบิดามารดาเหลือบตามองเขาด้วยสายตาเป็นประกาย ฮยอนซึงไม่ได้สนใจอะไรนัก เพราะมันก็เหมือนทุกวันที่ผ่านมานับตั้งแต่ผู้ชายคนนั้นแต่งงานกับแม่ของเขา


    "แม่ยังไม่ได้บอกลูกเหรอจ้ะ^^ พ่อเค้าจะไปดูงานที่ปักกิ่ง เราสองคนก็เลยถือโอกาสไปฮันนีมูนรอบสองแน่ะจ้ะ"  ผู้เป็นแม่เอ่ยอย่างตื่นเต้น ฮยอนซึงได้แต่แสยะยิ้มแล้วเหลือบมองพ่อบุญธรรมที่เขาไม่ค่อยจะชอบใจเท่าไหร่นัก


    "เหรอฮะ ขอให้สนุกนะฮะแม่"  ฮยอนซึงเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะนั่งลงรับประทานอาหารเช้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย ขณะที่ผู้เป็นแม่เดินมาหอมแก้มเขาเบาๆหนึ่งทีอย่างรักใคร่


    "แม่ไปก่อนนะจ้ะ เดี๋ยวตกเครื่อง แม่ไปนะจ้ะซังฮยอน"


    "รีบไปเถอะเยจิน"  พ่อบุญธรรมเดินตรงมาโอบเอวแม่ของเขา เธอพยักหน้ายิ้มๆแล้วโบกมือลาลูกๆ ก่อนจะหิ้วกระเป๋าเดินออกไป ตามด้วยแม่บ้านที่หิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าตามออกไปด้วย จึงเหลือแค่ฮยอนซึงและน้องชายต่างสายเลือด...ปาร์คซังฮยอน


    กึก


    "มองอะไรไม่ทราบ"  ฮยอนซึงวางช้อนลงอย่างไม่ชอบใจนัก กับการถูกจ้องอย่างไร้มารยาทแบบนี้ ซังฮยอนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตอบกลับมา


    "เปล่าครับ ผมแค่มีความสุข นานๆทีเราสองคนจะได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง พี่กับผมจะได้สนิทกันมากกว่านี้ไง" ซังฮยอนเอ่ยสีหน้ายิ้มแย้ม ตั้งครั้งแรกที่เขาเจอพี่ชายต่างสายเลือดคนนี้ ก็ถูกใจซังฮยอนขึ้นมาทันที ใบหน้าสวยได้รูป กับนัยน์ตาฉ่ำๆที่นิ่งสนิทนั้น ทำให้เขานึกอยากจะครอบครองพี่ชายต่างสายเลือดคนนี้ไว้เป็นของตัวเอง


    ใช่...เขาตกหลุมรักฮยอนซึง


    "ขอโทษนะ แต่ฉันไม่ได้อยากจะสนิทกับนาย"  ฮยอนซึงตอบอย่างเย็นชา ดื่มน้ำอึกหนึ่งแล้วรีบลุกขึ้น เตรียมตัวไปมหาลัยในทันที ซังฮยอนเองก็ไม่รอช้า ยังไงซะเขาก็เรียนมหาลัยเดียวกับฮยอนซึงอยู่แล้ว ซังฮยอนรีบคว้าเสื้อแจ๊กเก็ตของตัวเองขึ้นแล้วเดินตามฮยอนซึงในทันที


    "ออกรถเลยครับลุง"  ซังฮยอนเอ่ยสั่งคนขับรถ หลังตามฮยอนซึงขึ้นมา ร่างบางมีท่าทีขัดใจเล็กน้อยที่ต้องร่วมทางกับซังฮยอน แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมานอกจากนั่งเงียบๆและภาวนาให้ถึงมหาลัยเร็วๆก็เท่านั้น








    -----------------------------------------------------








    สิ่งเดียวที่คนอย่างจางฮยอนซึงเกลียดมากที่สุด ก็คือคนช่างตื้อ! และปาร์คซังฮยอนก็จัดอยู่ในคนประเภทนั้น!


    "ให้ตายเถอะ จะตามฉันไปถึงไหนนะ บ้าจริง!"  ฮยอนซึงพึมพำกับตัวเอง ไม่ว่าเขาจะเดินไปที่ไหน ซังฮยอนก็ตามเขาไปแทบทุกที่ ฮยอนซึงจะได้เป็นอิสระก็ต่อเมื่อซังฮยอนมีเรียนเท่านั้น ซึ่งนั่นมันทำให้เขารู้สึกอึดอัดเป็นบ้า


    "ไง เด็กนั่นวิ่งตามนายอีกแล้วเหรอ?"  กีกวังเอ่ยทักเมื่อฮยอนซึงเดินมาถึงที่นั่งประจำของพวกเขา ข้างกันนั้นมีดงอุนและโยซอบนั่งกินขนมและเล่นเกมส์อยู่ด้วย


    "ใช่ ใครก็ได้ช่วยเอาไอ้บ้านั่นออกไปจากชีวิตฉันซักทีเถอะ น่ารำคาญชะมัด"  ฮยอนซึงเอ่ยอย่างเย็นชาพลางมองไปด้านหลังก็พบกับซังฮยอนที่นั่งอยู่อีกโต๊ะไม่ไกลจากที่พวกเขานั่งอยู่ ฮยอนซึงนึกอยากขอบคุณเหลือเกินที่กลุ่มของเขามีกัน 4 คน เพราะมันทำให้ที่นั่งเต็ม!


    "สโตร์กเกอร์ชัดๆ"  โยซอบเอ่ยพลางทำหน้าตาหลอนๆ


    "ยิ่งกว่านั้นอีกมั้งน่ะ=="  กีกวังว่า


    "ทำไมนายไม่หาแฟนซักคนล่ะ เด็กนั่นจะได้เลิกยุ่งกับนาย"  ดงอุนเอ่ยเสียงเรียบ โดยที่สายตาก็ยังไม่ละจากจอพีเอสพีในมือ ฮยอนซึงเลิกคิ้วขึ้นเล้กน้อยเป็นเชิงขอคำตอบ


    แฟนงั้นเหรอ?


    "เป็นความคิดที่ดีนะ ทำไมนายไม่หาแฟนซักคนล่ะฮยอนซึง หน้าตาอย่างนายแค่เอ่ยปากก็มีแต่คนจะมาถวายตัวยอมเป็นแฟนทั้งนั้นแหละ"  กีกวังเสริม ลืมบอกไป... อะไรที่ดงอุนว่าดี กีกวังก็มักจะบอกว่าดีด้วยเสมอเพราะสองคนนี้เป็นยิ่งกว่าเพื่อนกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว


    "มี่อะไรบ้างที่ดงอุนพูดแล้วนายว่าไม่ดีน่ะกีกวัง"  โยซอบแกล้งแซว กีกวังทำหน้าขัดเขินเล็กน้อย และนั่นเป็นภาพที่ดงอุนไม่อยากจะพลาดแม้จะได้เห็นบ่อยๆอยู่แล้วก็ตาม ดงอุนเงยหน้าขึ้นเหลือบมองกีกวังยิ้มๆ กีกวังที่หันมาสบตาดงอุนเข้าพอดี เลยได้แต่ตะคอกใส่แก้เขิน


    "ยิ้มหาป้าแกเหรอดงอุน! เล่นเกมส์ไปเลยไป"  ดงอุนไม่ตอบอะไร นอกจากยิ้มและหันกลับไปสนใจเกมส์ต่อ


    "นี่ ช่วยฉันแก้ปัญหาก่อนจะสวีทกันได้มะ? ตอนนี้แม่ฉันกับพ่อหมอนั่นก็ไม่อยู่ ฉันต้องอยู่ร่วมบ้านกับไอ้เด็กโรคจิตนั่นอีกนานเลยนะ! อยากจะบ้าตาย"  ฮยอนซึงกลอกตาไปมาอย่างกลุ้มใจ


    "ฮ้าาา อย่างนี้ก็อยู่กันสองต่อสองเข้าทางเด็กนั่นเลยล่ะสิ"  โยซอบตาโต


    "ระวังจะโดนเด็กนั่นจิ้มเอาล่ะ"  ดงอุนเอ่ยโดยไม่ได้หันมองอีกครั้ง


    ป้าป!


    "ปากหมา!"


    "โอ๊ย! อะไรเล่า! ก็แค่เตือนไว้ให้ระวังตัว เด็กนั่นมันหลงฮยอนซึงจะตายไม่ใช่เหรอไง"  ดงอุนบ่นอุบอิบเมื่อโดนกีกวังฟาดกะบาลเข้าให้ ไม่พอยังโดนค้อนขวับใส่วงใหญ่โทษฐานพูดจาไม่เป็นมงคลอีกดอกนึง


    "มาอยู่บ้านฉันมั้ยฮยอนซึง น่าจะปลอดภัยกว่า นายจะได้ไม่ต้องอึดอัดกับเด็กนั่นด้วย"  โยซอบออกความเห็น แต่....


    "รุ่นพี่ วันนี้เรานัดติวหนังสือกันนะครับ"  ชายหนุ่มรูปร่างกำยำ ผิวคล้ำเพราะแดดหน่อยๆ เดินตรงเข้ามาหาโยซอบอย่างคุ้นเคย ฮยอนซึงเหลือบมองผู้มาใหม่เล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ


    "ไม่ดีกว่า ท่าทางนายจะงานเยอะนะโย"


    "อ๋า ก็นิดหน่อยน่ะ แหะๆ งั้นเดี๋ยวฉันขอตัวก่อนนะ แต่ถ้ามีอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอดเลยนะฮยอนซึง"  เมื่อฮยอนซึงพยักหน้าตอบรับ โยซอบก็ยิ้มแฉ่งออกมาอีกครั้ง ชายหนุ่มที่เดินเข้ามาใหม่ผงกหัวให้พวกเขาทั้งสามคนเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินหายไปพร้อมกับโยซอบ


    "ให้ตาย เด็กนั่นมาแล้ว"  ฮยอนซึงเบะปาก เมื่อโยซอบเดินจากไป ซังฮยอนก็รีบเดินเข้ามานั่งแทนที่โยซอบ และโชคร้านหน่อย ที่ที่ตรงนั้นมันอยู่ข้างๆเขาพอดี


    "พี่^^"  ซังฮยอนยิ้มและนั่งลง


    "มีอะไร"  ฮยอนซึงตอบเสียงเรียบ กีกวังและดงอุนนั่งมองคนทั้งคู่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น


    "เย็นนี้เราแวะกินข้าวนอกบ้านกันมั้ยครับ? เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง" 


    "ไม่ล่ะขอบใจ ฉันอยากกินข้าวที่บ้าน"


    "งั้นเราซื้อกลับไปกินที่บ้านก็ได้นะครับ ดีเหมือนกันนะ เป็นส่วนตัวดี"  ซังฮยอนเอ่ยน้ำเสียงมีเลศนัย นั่นทำให้ฮยอนซึงรู้สึกขยะแขยงเพราะรู้ดีว่าซังฮยอนกำลังหวังอะไรจากเขาอยู่ คิดว่านี่เป็นผู้ชายคนแรกที่มองเขาด้วยสายตาแบบนั้นหรือยังไงกัน ไม่...ไม่ใช่เลย นับตั้งแต่วันนั้น....


    "นี่นาย ซังฮยอนใช่มั้ย? ขอโทษนะ แต่ไม่รู้หรือไงว่าเพื่อนฉันรังเกียจ เมื่อไหร่จะเลิกยุ่งกับฮยอนซึงซักที"  กีกวังถามน้ำเสียงสมเพชนิดๆ ซังฮยอนหันมามองเขาด้วยสายตาไม่พอใจนักแต่ก็ยังยิ้มอยู่เพื่อรักษามารยาท


    "คงจะไม่ได้หรอกครับ เพราะเราเป็นพี่น้องกัน ยังไงก็ยังต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน จริงมั้ยครับพี่ฮยอนซึง?"


    "สีซอให้ควายฟังทำไมกีกวัง ปล่อยให้หมามันมองเครื่องบินไปเถอะ เพราะหมายังไงก็เป็นได้แค่หมา"  ดงอุนยังคงไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากพีเอสพีคู่ใจ กีกวังยิ้มเยาะเมื่อดงอุนพูดจบ ในขณะที่ซังฮยอนเริ่มชักสีหน้าและกัดฟันกรอด นั่นทำให้ฮยอนซึงรู้สึกดีขึ้น แม้เพียงนิดเดียวก็ตาม


    "ซังฮยอน นายมีเรียนตอนบ่ายไม่ใช่เหรอ น่าจะไปได้แล้วนะ"  ฮยอนซึงบอก ซังฮยอนจึงหันกลับมายิ้มหวานให้เขาอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้า


    "ก็ได้ครับ งั้นเจอกันตอนเย็นนะครั